مقدمه: سکته مغزی یکی از علل اصلی مرگ و میر در سرتاسر جهان است. بازماندگان سکته مغزی، از درد و انواع معلولیت های جسمی و همچنین اختلالات خلقی مانند افسردگی رنج می برند. بیش از 25 درصد از بازماندگان سکته مغزی به طور دایم از کارافتاده و استقلال انجام فعالیت های روزمره را از دست می دهند، به این ترتیب درمان مؤثر ضروری است. برای مدت طولانی، محققان سعی در پیدا کردن راه های کاهش آسیب مغزی پس از سکته مغزی نموده اند. تلاش جهت پیدا کردن راه های دارویی باوجود سرمایه گذاری عظیم اقتصادی با شکست مواجه شده است. علاوه بر درمان های دارویی، توان بخشی سکته مغزی نیز مهم است. این احتمال وجود دارد که تغییرات مولکولی برای بهبود خودبخودی حیاتی باشند. هدف از این مطالعه سیستماتیک، ارزیابی اثربخشی هایپوترمی برای کاهش مرگ ومیر و ناتوانی پس از سکته مغزی بود. این یک تحقیق کمی برای دستیابی به اهداف با استفاده از تجزیه و تحلیل مطالعات قبلی است. نتیجه گیری: کارهای تجربی و مشاهدات بالینی، ارتباط بین دما و آسیب مغز در سکته مغزی را نشان داده اند؛ به طوری که سکته مغزی همراه با تب با افزایش قابل توجه در مرگ ومیر همراه است. جلوگیری از افزایش درجه حرارت در مراحل اولیه سکته مغزی توصیه شده است. درحالی که توان بخشی سکته مغزی مفید است، دستاوردهای قابل توجه در ساعات و روزهای اول پس از سکته مغزی رخ می دهد. درک نقش محافظتی هایپوترمی ممکن است تلاش برای کاهش آسیب های مغزی پس از سکته مغزی را بهبود بخشد.